วิวสวยมาก! วิว! วิว! เส้นทางที่คัดสรรเฉพาะวิวทิวทัศน์ที่ยอดเยี่ยม

ใกล้ภูเขามานีซานที่หล่อหลอมจิตวิญญาณของชาติ และวัดโบราณช็อนดึงซาที่ผูกพันกับประวัติศาสตร์และตำนาน มีคาเฟ่ขนาดใหญ่มากมาย เมื่อข้ามมาถึงคิมโพ ลองลงจากรถแล้วเดินเล่นที่ป้อมมุนซูซันซอง ซึ่งมองเห็นได้ตั้งแต่เกาหลีเหนือไปจนถึงภูเขาซัมกักซานในกรุงโซล แล้วชื่นชมทิวทัศน์อันงดงาม

รายละเอียด

มานิซาน (คังฮวา)

ตั้งอยู่ที่ปลายทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะคังฮวาและอยู่ใจกลางคาบสมุทรเกาหลี ระยะทางจากภูเขามานีถึงภูเขาฮัลลาและภูเขาแพกดูเท่ากัน ภูเขามานีเป็นภูเขาที่มีชื่อเสียงพอที่ทันกุนจะประกอบพิธีบูชาสวรรค์ เป็นที่ที่มังกรขึ้นสวรรค์และม้ามังกรปรากฏ กล่าวกันว่าเป็นที่อยู่ของเซียนและเป็นที่ที่จะมีกษัตริย์และขุนนาง 72 รุ่นเกิดขึ้น บนยอดเขามานีมีชัมซองดันที่ทันกุนบรรพบุรุษศักดิ์สิทธิ์ประกอบพิธีบูชาสวรรค์ เป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของชาติที่มีการจุดและอัญเชิญไฟศักดิ์สิทธิ์ในงานกีฬาแห่งชาติทุกปี รวมถึงพาราลิมปิกโลก '88 การปีนบันไดหิน 918 ขั้นตามเส้นทางเดินป่าจะเห็นทิวทัศน์ทะเลตะวันตกได้ในพริบตา ทำให้เพลิดเพลินกับทิวทัศน์ที่สวยงาม และที่เชิงเขาด้านตะวันออกยังเพลิดเพลินกับความงามของลวดลายดอกไม้บนบานประตูไม้ฉลุของพระอุโบสถวัดจองซูซาที่สร้างในสมัยราชินีซอนด็อกแห่งชิลลา นอกจากนี้ ป่าฮีลลิ่งมานีเป็นป่าคุ้มครองพันธุกรรมป่าไม้สน ที่สามารถสัมผัสไฟตอนไซด์ปริมาณมากและฮีลลิ่งได้ เดินระหว่างต้นสนและต้นซีดาร์ที่คดเคี้ยว ความเครียดก็หายไปและรู้สึกได้รับการฮีลลิ่ง

วัดชอนดึงซา คังฮวา

เป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศและเป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดในคังฮวา กลมกลืนกับภูเขาให้ความรู้สึกแตกต่างในแต่ละฤดูกาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหมาะสำหรับการเดินป่าเบา ๆ พร้อมชมต้นแปะก๊วยและใบไม้เปลี่ยนสีที่ย้อมเป็นสีเหลือง ใต้ดินมีศาลาธรรมมูซอลจอนและหอศิลป์ซออุนที่สร้างในสไตล์สมัยใหม่ และหอศิลป์จัดนิทรรศการศิลปะพุทธศาสนาอย่างต่อเนื่อง เมื่อเร็ว ๆ นี้ยังได้รับเลือกเป็นสถานที่ уникальныйของเกาหลีและแหล่งท่องเที่ยวเพื่อสุขภาพ จึงได้รับความสนใจ แนะนำให้ไปเยี่ยมชมพร้อมสัมผัสบรรยากาศฤดูใบไม้ร่วง
วัดชอนดึงซาที่ตั้งอยู่ในซัมรังซอง (โบราณสถาน) บนภูเขาชองจอกซาน ซึ่งตามตำนานเล่าว่าลูกชายสามคนของทันกุนวังก็อมสร้างขึ้น ไม่ทราบปีที่สร้างแน่ชัด แต่เคยถูกเรียกว่าวัดจินจงซาในฐานะวัดสำหรับสวดมนต์ของราชสำนักโครยอ ชื่อชอนดึงซาในปัจจุบันเชื่อว่าเกิดจากพระราชินีชองฮวามุนจูถวายตะเกียงน้ำมันหยกแด่พระพุทธเจ้าในปีที่ 8 ของพระเจ้าชุงนยอล (1282) ศาลแทอุงโบจอนที่ขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติชาติเป็นอาคารสามห้องด้านหน้า สองห้องด้านข้าง สร้างในปีที่ 13 ของพระเจ้าควังแฮกุน (1621) และถือเป็นอาคารที่ดีที่สุดในยุคกลางราชวงศ์โชซอน โดยเฉพาะความงามอันวิจิตรละเอียดของเพดานประดับเหนือแท่นบูชาภายในถือเป็นสุดยอดของงานช่างก่อสร้าง ในปีที่ 3 ของพระเจ้าโคจง ระหว่างการรุกรานของฝรั่งเศส (พยองอินยังโย) ทหารที่ออกรบต่อต้านกองทัพฝรั่งเศสด้วยใจมุ่งปกป้องชาติได้เขียนชื่อของตนไว้ที่เสาและผนังของศาลแทอุงโบจอนเพื่อขอพรให้ชนะศึก และร่องรอยยังคงเหลืออยู่หลายแห่งจนถึงทุกวันนี้
ภายในมีอาคาร 10 หลัง รวมถึงศาลยักซาที่ขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติชาติ ระฆังสมบัติชาติจากคริสต์ศตวรรษที่ 11 สมัยราชวงศ์ซ่งเหนือของจีน ศิลาจารึกซุนมูชอนชงยังฮอนซูซึ่งเป็นมรดกวัฒนธรรมประเภทวัตถุ ศาลแทโจรูซึ่งเป็นมรดกวัฒนธรรมท้องถิ่น และแหล่งจังซากักจีกับซอนวอนโบกักจีที่เคยเก็บพงศาวดารและลำดับราชวงศ์ (王室世譜) รูปนันยอซังที่เต็มไปด้วยตำนาน ต้นแปะก๊วยที่ไม่มีวันเปิด ต้นไม้ที่ร้องไห้ และต้นไม้เก่าแก่อีกมากมาย ศาลแทอุงจอนที่ขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติชาติแม้จะมีขนาดเล็ก แต่โครงสร้างเรียบร้อยและการแกะสลักประณีตทำให้ถือเป็นยอดของสิ่งก่อสร้างในยุคกลางราชวงศ์โชซอน โดยเฉพาะความงามอันวิจิตรของเพดานประดับเหนือแท่นบูชาภายในถือเป็นสุดยอดของงานช่างก่อสร้าง บาลทุกคานแกะสลักลวดลายมังกร หัวมังกรยื่นออกมาจากสี่มุม รอบเพดานแกะนูนลายดอกบัว ดอกโบตั๋น และเถาวัลย์อย่างงดงาม ส่วนเพดานหลุมตรงกลางเต็มไปด้วยลายดอกบัว
* พระอุโบสถแทฮึงจอนและแทฮึงโบจอนของวัดชอนดึงซามีขนาดเล็กแต่ตกแต่งด้วยโครงสร้างที่เรียบร้อยและการแกะสลักที่ประณีต ถือเป็นอาคารชั้นเยี่ยมในสมัยโชซอนตอนปลาย โดยเฉพาะความงามอันหรูหราและประณีตของดัทจิบ (หลังคาคลุม) ที่ตกแต่งเหนือแท่นบูชาพระพุทธรูปภายในบรรลุถึงสุดยอดของงานหัตถกรรมสถาปัตยกรรม แต่ละคานตกแต่งด้วยลวดลายมังกร หัวมังกรยื่นออกมาจากสี่มุม และรอบเพดานมีลายดอกบัว ดอกโบตั๋น และดังก์โช (เถาวัลย์) แกะสลักนูนอย่างหรูหรา ขณะที่เพดานรูปบ่อน้ำตรงกลางเต็มไปด้วยลายโบซังฮวา (ดอกไม้สมบัติ) ที่หายากยิ่งกว่าคือปลาถูกแกะสลักนูนบนเพดาน ทำให้เกิดภาพลวงตาว่าอยู่ในวังมังกร บนเพดานด้านซ้ายของดัทจิบ มีหยงกา (กรอบมังกร) ขนาดเล็กที่มีเครื่องประดับหัวมังกรทั้งสองด้านและลวดลายมังกรบนตัว มีระฆังเก้าลูกแขวนอยู่ที่ท้องโดยมีเชือกยาวไปถึงแท่นบูชา เมื่อดึงและเขย่าจะทำให้ระฆังเก้าลูกดังพร้อมกัน เคยสร้างความยิ่งใหญ่ของมังกรเก้าตัวคำราม
* แทโจรูของวัดชอนดึงซา: เป็นอาคารไม้ที่ตั้งอยู่ตรงหน้าลานชั้นในซึ่งใช้ขึ้นไปยังศาลแทอุงจอน ทำหน้าที่เป็นซุ้มประตูทางขึ้นสู่แทอุงจอน และใต้ชายคาซุ้มประตูสองชั้นมีป้ายจารึกว่า “ชอนดึงซา” ด้านหน้าแลดูเป็นอาคาร 2 ชั้นและมีรูปร่างงดงาม แต่เมื่อมองจากแทอุงจอนกลับเป็นฮันอก 1 ชั้น สร้างขึ้นในปี 1839 โดยพระซึงทัน และใช้เป็นประตูหลักของวัดชอนดึงซา เป็นหอ 2 ชั้น 5 ห้องด้านหน้า 2 ห้องด้านข้าง หลังคากระเบื้องสี่ด้าน ภายในมีป้ายจังซากัก ซอนวอนโบกัก และชวีฮยังดัง เดิมเป็นหอ 2 ชั้น แต่เมื่อทรุดโทรมลงปัจจุบันเหลือเพียงอาคาร 1 ชั้น หลังคาสี่ด้านและมีลวดลายทันชอง
* มยองบูจอนของวัดช็อนดึงซา มยองบูจอนซึ่งเรียกอีกชื่อว่าชีวางจอน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของยักซาจอน ไม่ทราบปีที่สร้าง กล่าวกันว่าได้รับการซ่อมแซมในปีที่ 43 ของพระเจ้ายองโจ (1767) ปีที่ 5 ของพระเจ้าฮอนจง (1839) และปีที่ 21 ของพระเจ้าโคจง (1844) ด้านหน้ากว้าง 3 ห้อง ด้านข้าง 2 ห้อง ภายในประดิษฐานพระกษิติครรภโพธิสัตว์ และรูปอื่น ๆ อีก 29 องค์ เช่น สิบราชา ราชาผี ผู้พิพากษา แม่ทัพ และเด็กรับใช้
* พระพุทธรูปไม้ตรีพุทธในวัดชอนดึงซาสร้างขึ้นในปีที่ 15 แห่งรัชสมัยพระเจ้าควางแฮกุน (1623) เป็นพระพุทธรูปไม้ที่มีพระพักตร์สงบงามและมีปริมาตร สมดุล และฝีมือแกะสลักยอดเยี่ยม ตรีพุทธยังเรียกอีกชื่อว่าพระพุทธเจ้าสามกาล หมายถึงพระพุทธเจ้าสามพระองค์ คือ ธรรมกาย สัมโภคกาย และนิรมานกาย โดยมักประดิษฐานพระพุทธเจ้าแห่งปัจจุบัน คือ พระศากยมุนี พระไภษัชยคุรุ และพระอมิตาภะ หรือพระพุทธเจ้าในอดีต ปัจจุบัน และอนาคตร่วมกัน พระพุทธรูปนี้เก็บรักษาในศาลแทอุงโบจอนของวัดชอนดึงซา พระประธานคือพระศากยมุนี สูง 125 ซม. ความกว้างพระชานุ 88 ซม. พระพักตร์สงบงาม พระกรรณใหญ่เป็นพิเศษ พระอังสาและพระอุระกว้าง ประทับนั่งขัดสมาธิด้วยปางมารวิชัย พระวรกายห่มจีวรเฉียงพระอังสาขวา และที่พระอุระบนผ้าที่ผูกจีวรชั้นในมีลวดลายกลีบดอกไม้สามกลีบ
* พระอุโบสถพระยาซาซึ่งวัดชอนดึงซา
เป็นอาคารที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของแทอุงโบจอน มีรูปแบบเกือบเหมือนกับแทอุงโบจอน ลักษณะภายนอกและการตกแต่งภายในก็คล้ายกับแทอุงโบจอน พระพุทธรูปภายในพระอุโบสถก็เป็นพระยาซาอยู่เหมือนกัน ดูแข็งเล็กน้อยแต่กะทัดรัดและกลมกลืนกันดี เมื่อดูตามรูปแบบพระพุทธรูปถือได้ว่าเป็นพระพุทธรูปหินที่อยู่ในปลายสมัยโครยอ รูปแบบสถาปัตยกรรมของอาคารนี้เป็นแบบทาโพของสมัยโจซอนกลาง เป็นอาคารชั้นเดียวแบบทารยัง มี 3 ห้องด้านหน้า 2 ห้องด้านข้าง บนฐานที่ก่อด้วยแท่นหินยาววางศิลาฤกษ์หยาบ เสาหินกลมมีความป่องเล็กน้อย ระบบกงโพมี 1 ชั้นยื่นออกนอก 2 ชั้นยื่นเข้าใน ปลายของซัลมีชอมจาที่ชั้นแรกและชั้นที่สองล้วนเป็นรูปอังซอ ด้านในเหนือเสาในระบบกงโพเป็นรูปควานฮยองและแกะสลัก แต่กงโพระหว่างเสาใช้รูปคโยดู ลักษณะเด่นของอาคารนี้คือแม้จะเป็นสถาปัตยกรรมแบบทาโพแต่ไม่มีการวางพยองบังบนชังบัง เพดานภายในมีเพดานบ่อน้ำที่ส่วนกลางและเพดานเอียงโดยรอบ ซึ่งวาดลายดอกบัวเถา (ยอนฮวาดังโช) อย่างวิจิตรเรียงรายต่อเนื่องกัน
* ศาลฮยังโนจอนของวัดชอนดึงซา: ฮยังโนจอนเป็นอาคารทางขวาของแทอุงจอน เป็นที่พำนักของพระโนจอน มี 3 ห้องด้านหน้า 2 ห้องด้านข้าง หลังคาสี่ด้านแปดลาด เคยเป็นคลังเก็บเครื่องบูชา และเชื่อว่าในช่วงการรุกรานของฝรั่งเศส (พยองอินยังโย) เป็นที่พำนักของกองทัพกลาง วัดชอนดึงซาตั้งอยู่ในซัมรังซองซึ่งตามตำนานสร้างโดยลูกชาย 3 คนของทันกุน และเชื่อว่าสร้างขึ้นในปีที่ 11 ของพระเจ้าหน่วยซูริมแห่งโคกูรยอ (ค.ศ. 381) โดยพระอาจารย์อาโดฮวาซัง ในสมัยแรกสร้างมีชื่อว่าจินจงซา
* เห็นได้ชัดว่าระฆังวัดจอนดึงซาซึ่งได้รับการกำหนดให้เป็นสมบัติ มีรูปแบบที่แตกต่างจากระฆังเกาหลีทั่วไปอย่างมาก เป็นระฆังจีนโดยสมบูรณ์ ความสูงรวม 163 ซม. และเส้นผ่านศูนย์กลางฐาน 1 ม. หอระฆังมีระฆังคว่ำสองรูป ไม่มีกระบอกเสียง และมีแถบคาดรอบตัวระฆังโดยแบ่งส่วนบน กลาง และล่าง ระฆังวัดนี้เป็นระฆังเหล็กหล่อที่วัดซองเมียงบนภูเขาแพกัมในซูมูฮยอน เมืองโฮจู ในปีที่สี่ของคดีชอลจงแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือในประเทศจีน (ค.ศ. 1097 ซึ่งเป็นปีที่สองของกษัตริย์ซุกจงแห่งโครยอ) ระฆังนี้ถูกชาวญี่ปุ่นปล้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และนำไปไว้ในคลังแสงบูพยอง หลังจากการปลดปล่อย มันถูกเก็บไว้อีกครั้งในวัด Jeondeungsa โดยผู้ศรัทธาชาวพุทธผู้ศรัทธา และได้มาถึงสภาพปัจจุบัน ระฆังมีมังกรคู่อยู่ด้านบนและมีกลีบบัว 16 กลีบอยู่รอบมงกุฎ ตัวระฆังมีใบด้านบน 8 ใบ มีแถบด้านข้างหลายแถบแบ่งส่วนบนและล่าง และด้านบนและด้านล่างมีสี่เหลี่ยมจัตุรัส 8 ช่อง มีเส้นตามยาว คำจารึกถูกสลักไว้บนช่องว่างที่ยาวระหว่างส่วนสี่เหลี่ยมจัตุรัสเหล่านี้ ปากระฆังประกอบด้วยแขนแปดแขนที่มีลักษณะเหมือนน้ำดังที่เห็นในระฆังจีนและปากของข่าวลือก็หันไปตามนั้น รูปร่างโดยรวมจะคล้ายกับระฆังของวัด Yeonboksa ใน Gaeseong แต่เป็นระฆังเพียงแห่งเดียวในเกาหลีที่ได้รับการกำหนดให้เป็นสมบัติระฆังเหล็กของจีน ทำให้เป็นทรัพยากรที่มีคุณค่าสำหรับการวิจัยเกี่ยวกับระฆังเหล็กของจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบรรดาจารึกนั้น ชื่อของผู้มีพระคุณ เพื่อนร่วมงาน และช่างฝีมือในขณะที่หล่อระฆังนี้จะมีลายนูน และมีตัวอักษร 27 ตัวที่เรียกว่า "แดซองฮเวจู" ใกล้กับช่องเปิดระฆัง
* คักวอลจีบนภูเขาชองจอกซาน: นี่คือที่ตั้งของพระราชวังชั่วคราว (คักวอล) ที่พระเจ้าโคจงโปรดให้สร้างในปีที่ 46 แห่งรัชสมัย (1259) ตามคำแนะนำของแพ็ก ซึง-ฮอน ผู้เชี่ยวชาญฮวงจุ้ยและโหราศาสตร์ ขณะที่แพ็ก ซึง-ฮอน ดำรงตำแหน่งนังจัง และพระเจ้าโคจงตรัสถามหาเมืองหลวงที่เหมาะสม ท่านได้ให้สร้างพระราชวังชั่วคราวที่ซัมรังซองและชินนี-ดง ต่อมาในปีที่ 5 ของพระเจ้าวอนจง (1264) เมื่อมองโกลเรียกร้องให้กษัตริย์เสด็จไปเข้าเฝ้าด้วยพระองค์เอง ท่านได้แนะนำให้สร้างพระราชวังชั่วคราวและประกอบพิธีบวงสรวงที่ชอมซองแดบนภูเขามานีซาน แล้วปัญหาการเข้าเฝ้าจะคลี่คลายและมหาอำนาจรอบข้างจะมาน้อมถวายบรรณาการ อาคารหลังนี้ถูกทำลายจากการรุกรานของมองโกล ในพระราชวังชั่วคราวแห่งนี้แม้กษัตริย์จะไม่ได้ประทับ ก็ยังปูเครื่องนอนและวางเครื่องแต่งกายไว้ตามปกติ
* ช็องจกซานซาโก
ก่อนสงครามอิมจิน กองเก็บเอกสารที่เก็บรักษาพงศาวดารมีซาโกชั้นในคือชุนชูกวัน และซาโกชั้นนอก 3 แห่งที่ชุงจู ซองจู และชอนจู แต่เมื่อเกิดสงครามอิมจินมีเพียงซาโกชอนจูเท่านั้นที่รอดพ้นภัย ส่วนที่เหลือถูกเผาทำลายทั้งหมด หลังจากนั้นฉบับซาโกชอนจูที่รอดพ้นจากไฟสงครามอิมจินได้ถูกย้ายไปยังคังฮวาซึ่งใกล้กับฮันยาง ในเดือนเมษายน ปีที่ 39 แห่งรัชกาลพระเจ้าซอนโจ (1606) ได้ทำงานคัดลอกเสร็จสิ้น ต้นฉบับซึ่งเป็นฉบับซาโกชอนจูได้ถูกอัญเชิญไปประดิษฐานที่ซาโกมานีซาน ส่วนอีก 4 ชุดได้ประดิษฐานที่ชุนชูกวัน แทแบกซาน มโยฮยังซาน และโอแดซาน ซาโกมานีซานได้รับความเสียหายจากสงครามพยองจาและเหตุการณ์ไฟไหม้ศาลาเอกสารในเดือนพฤศจิกายน ปีที่ 4 แห่งรัชกาลพระเจ้าฮโยจง (1653) จึงได้สร้างซาโกช็องจกซานขึ้นภายในซัมนังซองและย้ายไปประดิษฐาน แต่ในปี 1910 เมื่อญี่ปุ่นยึดครองประเทศ ฉบับซาโกช็องจกซานพร้อมกับพงศาวดารของซาโกแทแบกซานและหนังสือของคยูจังกักได้ถูกย้ายไปยังห้องแยกของฝ่ายวิชาการของรัฐบาลอาณานิคมเกาหลี ต่อมาในปี 1930 ถูกย้ายไปยังมหาวิทยาลัยจักรวรรดิคยองซอง และหลังการปลดปล่อยได้ถูกเก็บรักษาที่คยูจังกัก มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล ซาโกช็องจกซานเสียหายราวปี 1930 เหลือเพียงแท่นหินบนที่ดินว่างเปล่า และได้รับการบูรณะและปรับปรุงในปี 1999 จากโครงการวัฒนธรรมคังฮวา
* กังซอลดังของวัดช็อนดึงซา เป็นห้องเทศนาธรรมของวัดช็อนดึงซา และยืนยันว่าเคยเป็นที่ตั้งค่ายทหารเมื่อป้อมซัมนังซองถูกเรียกว่าช็องจ็อกซันซอง ในการรุกรานของฝรั่งเศสปี 1866 (พยองอินยังโย) พรานจากคังกเยจำนวน 800 คนเคยหุงหาอาหารที่นี่ ภายในมีภาพยองซานฮเวซังโด (กว้าง 240 ซม. × สูง 150 ซม.) เป็นภาพพระศากยมุนีในท่ามารวิชัยอยู่กลาง ล้อมรอบด้วยพระโพธิสัตว์ 12 องค์ รวมทั้งพระอวโลกิเตศวรและพระมหาสถามปราปต์ ท้าวจตุโลกบาล และสาวกใหญ่ 10 องค์

ป้อมมุนซูซานซอง คิมโพ

ป้อมมุนซูซานซองตั้งอยู่บนเขามุนซูซาน (376 ม.) เป็นโบราณสถานหมายเลข 139 สร้างขึ้นในปีที่ 20 แห่งรัชกาลพระเจ้าซุกจง กษัตริย์องค์ที่ 19 ของโชซอน (1694) เพื่อป้องกันศัตรูจากภายนอกที่เข้ามาทางทะเลและป้องกันเกาะคังฮวา ในสมัยนั้นมีประตูเหนือ ประตูตะวันตก และประตูใต้ แต่ในเหตุการณ์การรุกรานของฝรั่งเศส (1866) ประตูเหนือ ประตูตะวันตก และประตูใต้ถูกไฟสงครามเผาทำลาย ประตูเหนือได้รับการบูรณะในปี 1995 ประตูใต้บูรณะเสร็จในปี 2002 ความยาวรวมของป้อมคือ 6 กม. ปัจจุบันยังเหลือช่วงที่ยังไม่บูรณะอีก 4 กม. ด้วยทัศนียภาพโดยรอบที่งดงาม จากยอดเขาสามารถมองเห็นดินแดนเกาหลีเหนือ ผ่านปากแม่น้ำฮันกังมองเห็นเขาซัมกักซานของโซล และไกลออกไปมองเห็นทะเลหน้าเมืองอินชอน ถือเป็นทัศนียภาพอันวิจิตร นอกจากนี้ยังกล่าวได้ว่าเป็นคึมกังของคิมโพที่ภูมิใจในทิวทัศน์ธรรมชาติได้ตลอดสี่ฤดู เป็นสถานที่ที่มีความหมายลึกซึ้งในฐานะแหล่งศึกษาภาคสนามของการต่อต้านการรุกรานจากต่างชาติในปลายยุคโชซอน และใกล้เคียงมีวัดมุนซูซาที่ว่ากันว่าสร้างขึ้นในสมัยราชินีจินซองแห่งชิลลา การเดินป่าสามารถเริ่มได้จากคุนฮารีหรือซองดงรี
* มรดกทางวัฒนธรรมสำคัญ
- สถูปและศิลาจารึกของท่านปรมาจารย์พุงดัม ณ ซากวัดมุนซูซา (มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้)

คิมโพชังนึง (พระมเหสีอินฮอน) [มรดกวัฒนธรรมโลกยูเนสโก]

ชังนึงเป็นโบราณสถานและเป็นสุสานหลวงของวอนจง พระบิดาผู้ให้กำเนิดของพระเจ้าอินโจ (1623-1649) กษัตริย์องค์ที่ 16 ของโชซอน และพระมเหสีอินฮอน ตระกูลคู ขนาดและ规格ของสุสานดูเหมือนจะแสดงถึงแบบฉบับของยุคกลางโชซอน ใต้สุสานมีแจซิล (อาคารประกอบพิธี) ที่ใช้ประกอบพิธีกรรมบรรพบุรุษ และยังเป็นอาคารที่พระเจ้ายองโจ กษัตริย์องค์ที่ 21 และพระเจ้าจองโจ กษัตริย์องค์ที่ 22 ของโชซอนเสด็จมาประกอบพิธีกรรมบรรพบุรุษทุกปี